Reisverslag

Nederland

Eva, 9 juni 2009
Nederland , Winschoten

A life you don't live is still lost

Mijn laatste verhaal. Ik ben weer terug, terug in Nederland. Ik denk dat ik het terugzijn nu lang genoeg heb laten bezinken om te weten wat het met me doet.

De terugreis begon om drie uur ’s nachts, een busje kwam voorrijden met Viktor, de chauffeur. Ik kende hem alleen van de andere keren dat ik bij hem in de auto had gezeten, maar hij begon een enthousiast gesprek over hoe het met me ging en wat zonde het was dat ik alweer naar huis ging. Ja, heel lief, maar dat wilde ik liever niet meer horen.
Gelukkig bleek een van de jongens bij wiens danslessen ik heb geholpen, dezelfde vlucht naar Houston te hebben. Ik was heel blij dat ik niet alleen was terwijl ik mijn Antigua uitreed, maar iemand had die lekker door bleef praten en mijn gedachten bij het gesprek dwong te houden.
Op het vliegveld zelf hadden we alle tijd en konden we rustig aan doen. Iets te veel tijd om mijn gedachten de vrije loop te laten, want een stemmetje kreeg de kans om te zeggen: ‘Wat als ik nou gewoon niét op dat vliegtuig stap?’. Wegdrukken, doorlopen.
Alles ging prima, we waren precies op tijd en in Houston hoefde ik al die uren tot de volgende vlucht niet alleen te overbruggen. In het vliegtuig naar Amsterdam zat ik echter alleen, eindelijk moest ik dan toch Guatemala achter me laten en de knop in mijn hoofd omzetten naar de gedachte dat op Schiphol mensen op mij zouden wachten, dat ik hen eindelijk weer zou zien, dat ik naar huis ging.
Tijdens de landing staarde ik voortdurend met grote ogen uit het raam, ik zag Nederland! De man die bij het raam zat moet me gek hebben aangekeken, maar op dat moment kon het me even niets schelen. Door alle hekjes, poortjes en douanes heen, zag ik ze dan staan, mijn mami, mijn papi, mijn zus, mijn tante, mijn kleine neefje, Ruth, Johannes, Nicole en de zus van Nicole. Het was heerlijk om hen weer te zien, hoewel je het in Guatemala wegdrukt, besef je dan toch hoe je mensen hebt gemist.
Mijn tante had heerlijke chocoladekoekjes en chocoladecakejes voor ons gebakken en omdat alle titels van mijn verhalen songteksten zijn, hadden ze voor mij ook een songtekst uitgezocht en op een spandoek geschilderd: ‘…and take me home to the place were I belong’. Op de weg naar huis was ik als een klein kindje dat voortdurend gekke dingen riep als: ‘kijk, wat een boel fietsen!’, ‘ik zit in een trein!’ en ‘waar zijn de bergen en vulkanen?’. Ik wist wel dat ik weer in Nederland was, maar het drong nog niet door.

De eerste week heb ik eigenlijk niets gedaan, mensen zien, mensen opzoeken, mailtjes naar Guatemala sturen, door Winschoten en Groningen lopen. Nog steeds ben ik niets aan het doen. Natuurlijk ben ik wel begonnen met het zoeken van een kamer, heb ik me ingeschreven voor een studie, heb ik belachelijk veel formulieren in moeten vullen en heb ik mijn oude baas al weer opgebeld, maar verder doe ik niets.. en die tijd heb ik nodig. Het is nog fantastisch om iedereen te zien en om te merken hoe mensen met je mee hebben geleefd, maar ik ben nog niet helemaal terug en het gemisgevoel komt al opzetten. Als ik bijvoorbeeld foto’s zie, waardoor ik nog liever niet mijn foto’s doorkijk. Als ik op de vóórpagina van de krant idiote dingen zie staan als inwoners van Wassenaar die zich ergeren aan een nieuwe achtbaan en het gegil dat het met zich meebrengt, typisch Nederlands gezeur. Als ik mijzelf wel voor de kop kan slaan als ik op straat automatisch mijn eerste reactie in het Spaans geef. Als ik bepaalde muziek hoor, en weer even terug ben. Als ik een mailtje of berichtje krijg uit Guatemala of de kaartjes en mooie woorden van mijn afscheid weer doorkijk.
Ik weet echter dat ik de komende tijd hier in Nederland ben, dat ik mij hier weer moet aanpassen, maar het is niet zo makkelijk. Ik voel me als een toerist in mijn eigen land. Ik zie Nederland door andere ogen en wil niet bedenken dat ik Guatemala een hele tijd niet zal zien. Ik mis de armpjes van mijn kindjes om mijn middel, ik mis het vrolijke ‘Miss, miss!!’ als ik het schoolplein op kwam lopen, ik mis het gevoel dat je het nooit druk hebt, ook al doe je nog zo veel, ik mis het zorgeloze, ik mis het gefluit en getoeter van elke jongen die langskwam, ik mis de warmte van de mensen, ik mis de frijoles, ik mis Guamuch en bedenk dat de volgende keer dat ik hem zie, hij me niet meer zal herkennen, ik mis de vieze stofwolken van de camionetas als ik ’s ochtends op de bus stond te wachten, ik mis de vulkanen, de schoonheid van het land, ik mis de vrolijke muziek die overal aanwezig is, ik mis…

Ik mis Guatemala.

Maar ik weet hoe dankbaar ik mag zijn dat ik in Nederland ben opgegroeid. Dankbaar voor de gezondheidszorg, dankbaar voor het goede onderwijs, dankbaar voor de kans die ik heb om naar de universiteit te gaan, dankbaar voor de mogelijkheid naar Guatemala te gaan.

Nu moet ik weer verder met mijn Nederlandse leven, een studentje worden, mij druk gaan maken over het gegil in een achtbaan, formulieren en nog meer formulieren invullen, mij schuldig voelen als ik eventjes niks aan het doen ben. Ik hoop echter dat ik iets van mijn ervaringen mee kan nemen, zodat ik niet gewoon doe, maar stil sta bij wat ik doe en hoe ik het doe. In Guatemala heb ik geleefd, echt geleefd, in Nederland wil ik hetzelfde kunnen. Niet in een sleur komen, maar blijven genieten van de kansen die ik heb gekregen en zal krijgen.

Liefs Eva

Foto's bij reisverslag

Vorige

Volgende

Verzend als wenskaart  

Mijn familia is weer compleet

Mijn broertjes

Reageren op bovenstaand reisverslag

Reacties op bovenstaand reisverslag